środa, 19 listopada 2014

Syndrom PAS, czyli konflikt lojalności

Ile ludzi wie o syndromie PAS, który niszczy psychikę dzieci żyjących między młotem, a kowadłem, między mamą i tatą, którzy nie są już razem?


W wielu szkolach bagatelizują ten problem ... i nie tylko w szkołach ... Są instytucje, które powinny mieć rzetelną wiedzę na ten temat. Niestety, rzeczywistość pokazuje, że litera PRAWA jest martwa i nie ma nic z życia. A statystyka samobójstw małych dzieci wciąż wzrasta; uczennica klasy drugiej szkoły podstawowej ma za sobą ucieczkę z domu i pierwszą próbę samobojczą, a ci, ktorzy już dawno powinni się zorientować w sytuacji dziecka dalej debatują i przeciągają strunę ... nie wystarcza wiedza, opinie biegłych, ani dobra wola tych, którzy widzą co się dzieje. 


Aż kiedyś ta struna pęknie ... a nad grobem małego dziecka znowu zaczną debatować i szukać winnego ... i to w IMIĘ PRAWA ... krzywdząc tych, którzy nie podejli walki na noże, bo wierzą jeszcze PRAWDZIE, która zwycięża kłamstwo. No i jeszcze mają odrobinę nadziei, że ci, którzy na swoich sztandarach mają wypisane DOBRO DZIECKA przypomną sobie o niektórych zasadach i wartościach.
Nie umiem tego paradoksu zrozumieć!!!


*** 

SYNDROM PAS / syndrom Gardnera/ - syndrom odrzucenia rodzica.

¾    Mamy z tym do czynienia wtedy, gdy jeden z rodziców, chcąc zatrzymać dziecko przy sobie, stosuje przeróżne chwyty, by dziecko bało się drugiego opiekuna, bądź go po prostu znienawidziło.

METODY MANIPULOWANIA DZIECKIEM, CZYLI TZW. „PRANIE MÓZGU”

*      Celem destrukcyjnych działań jednego z rodziców jest zniszczenie więzi dziecka z drugim rodzicem. Stosuje się wówczas różne techniki prania mózgu, jak indoktrynacja, szantaż emocjonalny czy manipulacja.

¾    Mama robi przy dziecku awantury ojcu, że kupił mu czekoladę lub inny drobny prezent
¾    Mama, rozmawiając z dzieckiem o ojcu, używa stale tych samych kluczowych słów (tata bił mamę, tata jest zły, tata nas krzywdził) nawet jeśli nie ma w tym ani krzty prawdy.
¾    Dziecko poddawane jest stale tej samej indoktrynacji, narasta w nim uczucie lęku wobec ojca (czasem Bogu ducha winnego). Dziecko boi się podejść do ojca w trakcie spotkania, mimo że nigdy nie doświadczyło od niego żadnej krzywdy ani też nigdy nie było świadkiem jakiejkolwiek agresji ojca wobec mamy
¾    Mama stosuje szantaż emocjonalny i/lub materialny. Widząc jakieś pozytywne przejawy kontaktów dziecka z ojcem, okazuje maluchowi swój smutek i rozczarowanie, pozbawia go czułości, uśmiechu bądź np. nie kupuje mu czegoś, co mu obiecała. W wyniku tego maluch nie chce rozmawiać z tatą, by nie stracić miłości mamy. Innymi słowy,
¾    Dziecko jest karane za okazywanie pozytywnych emocji wobec drugiego opiekuna.

ALIENACJA DRUGIEGO RODZICA 
JEST PRZEMOCĄ EMOCJONALNĄ WOBEC DZIECKA:

¾    szantaż emocjonalny, okazywanie w obecności dziecka niechęci wobec drugiego rodzica,
¾    niedopuszczanie do kontaktu , inne manipulacje.
¾    winienie przy dziecku drugiego rodzica za posiadanie kolejnego partnera,
¾    utrudnianie drugiemu rodzicowi kontaktów z dzieckiem
¾    odmawianie współpracy z nim i stwarzanie barier w dostępie do dokumentacji lekarskiej, wyników szkolnych czy pozalekcyjnych osiągnięć dziecka, nieelastyczność dotycząca terminów wizyt
¾    aranżowanie pokus dziecku, odciągających go od spotkań z drugim
¾    wywoływanie nieufności i pozorowanie ratowania dziecka przed drugim rodzicem
¾    manipulowanie smutkiem i tęsknotą
¾    w przypadku wyrażania przez dziecko zadowolenia z kontaktu z drugim rodzicem, uwypuklanie negatywnych cech drugiego rodzica
¾    wmawianie dziecku, że drugi rodzic nigdy go nie kochał, porzucił etc.
¾    sugerowanie dziecku zmiany nazwiska czy zaadoptowania przez nowego rodzica
¾    wykorzystywanie dziecka do zbierania w tajemnicy informacji o drugim rodzicu
¾    odmawianie dziecku przenoszenia jego przedmiotów pomiędzy mieszkaniami rodziców,
¾    przysłuchiwanie się rozmowie telefonicznej dziecka z drugim rodzicem
¾    pozorne pozwalanie dziecku na dokonywanie wyboru, czy chce odwiedzin drugiego rodzica wraz z utwierdzaniem go w przekonaniu, że to jego wybór.

Oczywiście alienujące są także takie działania jak:

¾    manipulowanie strachem i lękami dziecka poprzez robienie drugoplanowemu opiekunowi awantur i okazywanie mu agresji, pod pozorem niewłaściwej postawy, w obecności dziecka czy trzaskanie drzwiami w momencie rozstawania się dziecka po spotkaniu z drugim rodzicem.


W JAKI SPOSÓB SYNDROM PAS MOŻE RZUTOWAĆ NA CAŁE ŻYCIE DZIECKA?

  „Odrywanie siłą dziecka od jednego z rodziców powoduje spustoszenia w jego psychice. Prowadzi do sytuacji, w której dziecko nie dowierza swoim własnym uczuciom i spostrzeżeniom. Towarzyszy temu negatywna samoocena i brak poczucia własnej wartości. Dziecko przeżywa głębokie rozdarcie wewnętrzne, ponieważ nie wie, wobec którego z rodziców powinno być lojalne. W obawie przed utratą rodzica sprawującego opiekę, zaczyna się identyfikować z nim i z jego poglądami.”    Oczerniany i odrzucany przez dziecko rodzic zazwyczaj nie przejawia zachowań, jakie mu się niesłusznie zarzuca. Nie jest sprawcą przemocy fizycznej, psychicznej wobec dziecka.

*      Relacje z odrzuconym rodzicem często ulegają nieodwracalnej destrukcji

¾      Miłość na linii rodzic-dziecko zostaje niejednokrotnie zniszczona, zastąpiona przez pogardę, 
¾   Dziecko boi się stracić jednego z rodziców, dlatego zaczyna tworzyć np. z mamą koalicję przeciwko tacie. W ten sposób zabezpiecza się przed stratą przynajmniej jednego opiekuna.
¾ Dziecko podporządkowuje swoje zachowanie rodzicowi, z którym mieszka na co dzień, deprecjonując rodzica, z którym nie ma codziennego kontaktu. Niesłusznie oskarża rodzica, z którym nie mieszka, zarzuca mu wymyślone, czasem wręcz absurdalne czyny.
¾  Złość dziecka jest irracjonalna i rozprzestrzenia się stopniowo na osoby związane ze znienawidzonym rodzicem, np. na dalszą rodzinę, krewnych itp. Dziecko podlega fenomenowi niezależnego myśliciela, to znaczy obstaje, że samodzielnie podjęło decyzję o zerwaniu kontaktów z drugim rodzicem i nie przeżywa poczucia winy, odrzucając miłość drugiego rodzica. Odruchowo i mimowolnie wspiera rodzica, z którym mieszka na stałe i w języku odzwierciedla sposób myślenia, charakterystyczny dla oskarżającego rodzica.

    Syndrom PAS manifestuje się też pod postacią różnych dolegliwości somatycznych, np. bólów brzucha, zawrotów głowyastmyzaburzeń snu czy problemów z przemianą materii. Czasem zdarza się tak, że dzieci w życiu dorosłym zrywają kontakty również z rodzicem, z którym mieszkały – prowokatorem i sprawcą PAS. Syndrom PAS może doprowadzić też do trudności w nawiązywaniu bliskich relacji i związków intymnych. Mogą pojawić się zaburzenia tożsamościdepresja, stany lękowe, zaburzenia seksualne, fobie, podatność na wchodzenie w różne nałogi, zaburzenia osobowości, np. typu borderline, a także trudności w rozwoju autonomii.

OPIS NIEKTÓRYCH MOŻLIWYCH ZABURZEŃ

Histeria jest poważnym zaburzeniem nerwicowym najczęściej o podłożu psychiczno-emocjonalnym. Charakteryzuje się stanem skrajnej nadpobudliwości emocjonalnej człowieka: nadmiernej ekstrawersji, wzmożonej emocjonalności i płaczliwości, a także demonstrowaniem zachowań, które są powodowane nieuzasadnionym lękiem o własne funkcjonowanie.

Depresja u dzieci manifestuje się zazwyczaj najróżniejszymi niespecyficznymi symptomami np.: lękami, problemami w szkole, objawami psychosomatycznymi (bóle brzucha, głowy, duszności), zachowaniami odbiegającymi od normy, niechęcią do zabawy, brakiem komunikowania własnych życzeń czy też nagłego „nieuzasadnionego” przechodzenia od długiego płaczu do całkowitego spokoju. Depresja kojarzy nam się zazwyczaj z zupełnym poddaniem się, czasem jednak dzieci potrafią tak zachowywać się (zwłaszcza przy rówieśnikach), że nikt, by ich o to nie podejrzewał. Typowym dla dzieci objawem (jak zostało wyżej napisane) są dolegliwości somatyczne. /bardzo silne, napadowe bóle brzucha/

Borderline to bardzo poważne zaburzenie psychiczne. Histeryczka, egoista – tak zwykle myślimy o osobach, które się śmieją, a już po chwili, zupełnie bez powodu, wpadają w złość lub apatię. Tymczasem ci niesprawiedliwie osądzani ludzie są po prostu chorzy i często sami nie zdają sobie z tego sprawy. Ich życie to ciągła huśtawka nastrojów, chodzenie po cienkiej linii, z której czasami spadają i swój koszmar kończą samobójstwem. Nawet negowanie uczuć dziecka może mieć wpływ na rozwój zaburzenia.

REAKCJA DZIECKA Z SYNDROMEM PAS:

w wieku przedszkolnym

·      przygnębienie, strach
·      postawa roszczeniowa
·      przylgnięcie do rodziców
·      lęki nocne i separacyjne
·      protest przeciw pozostaniu w przedszkolu
·      agresja wobec rodzeństwa i innych dzieci

w wieku szkolnym

·      nadal żal i smutek, ale coraz wyraźniejszy gniew
·      silna tęsknota za nieobecnym ojcem, 
     idealizacja

we wczesnej adolescencji

·      cierpienie i poczucie krzywdy w mniejszym stopniu okazywane
·      niechęć do mówienia o swoich uczuciach
·      gniew ukryty pod widocznym odsunięciem się od rodzica
·      poszukiwanie zastępczych form aktywności (zabawa)
·      możliwe silne przymierze z jednym z rodziców

w adolescencji

·       niekiedy wyraźna depresja
·       odsunięcie się od życia rodzinnego, wchodzenie w związki poza domem (grupa rówieśnicza, przyjaźń)
·       obawy o własne związki, życie seksualne i małżeństwo



RADY DLA RODZICÓW BĘDĄCYCH CELEM MANIPULACJI

W swojej publikacji "The Parental Alienation Direktory", dr Douglas Darnall radzi rodzicom, będącym celem w manipulacji dzieckiem, aby:

¾    wnioskowali do sądu o nakazanie terapii rodzinnej lub odprogramowania,
¾    nie rezygnowali z dziecka ani kontaktów z nim,
¾    trzymali pod kontrolą swoją złość i zranienia,
¾    unikali odwzajemniania się,
¾    wywiązywali się z obietnic złożonych dziecku,
¾    nie poddawali się presji fałszywych oskarżeń,
¾    kontynuowali swoją dotychczasową aktywność,
¾    koncentrowali się na pozytywnych relacjach z dzieckiem,
¾    unikali bombardowania go informacjami o swoim wyalienowaniu,
¾    nie czekali z pomocą na pojawienie się problemów
¾    monitorowali swoją postawę w zakresie zachowań alienacyjnych, aby ich unikać,
¾    w razie potrzeby otwarcie rozmawiali o swoich obserwacjach i uczuciach,
¾    przestrzegali postanowień sądowych i prawa cywilnego,
¾    nie stosowali gróźb ani siły fizycznej w celu zobaczenia się z dzieckiem.


PROCES ALIENACJI RODZICIELSKIEJ MOŻE BYĆ POGŁĘBIANY NA SKUTEK:

Bierności wobec tej formy przemocy emocjonalnej, w sądownictwie, edukacji oraz wśród biegłych sądowych i kuratorów, polegających na zaprzeczaniu lub nie zauważaniu występowania problemu. Pomimo, że specjaliści zajmujący się problemem zalecają terapię z udziałem dziecka lub odprogramowanie, sytuacja zaczyna się komplikować, gdy problem lekceważony jest przez sąd rodzinny, kuratora lub system edukacyjny, a biegli sądowi z przyczyn subiektywnych i pozamerytorycznych wskazują na wyalienowanego rodzica jako sprawcę zaburzeń u dziecka, jednocześnie bagatelizując sam proces alienacji.




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz