DOBRE WSPOMNIENIA

"W sumie to uwielbiam wracać do wspomnień z dzieciństwa. To jedyne, co mi pozostało z życia." 

Do napisania tego postu sprowokowała mnie Kasia swoim wpisem. Może rzeczywiście warto odkurzyć wspomnienia z dzieciństwa, by życie nabrało więcej kolorów. 

Nie każdy je ma...

Do takiego wniosku doszłam po rozmowie z Małgosią, która przez krótką chwilę opiekowała się moimi dziećmi. Przychodziła do naszego małego mieszkanka na poddaszu jako nastolatka. Nie jako niania, lecz jako przyjaciółka domu. Wiele mi wtedy pomogła. Gdy patrzyłam na jej roześmianą buzię i skaczące przy niej moje pociechy do głowy mi nie przyszło, że usłyszę od niej słowa, które wbiły się w moją pamięć tak głęboko.

• "Wiesz Ala ... gdy tak patrzę na Twoje dzieci dochodzę do wniosku, że ja nie mam dobrych wspomnień z dzieciństwa."

• "No co Ty Gosiu, każdy je ma! Trzeba tylko trochę pogrzebać w swoim kuferku!"

Nie grzebałyśmy długo, bo wyjechała z naszego miasteczka. Miałyśmy jedynie kontakt listowny, ale po jakimś czasie i on się urwał. Gdy przeprowadziłam się z rodziną na wieś postanowiłam jeszcze raz napisać i zaprosić ją do siebie. Wciąż miałam ten niepokój w sobie, który zrodził się po jej smutnym wyznaniu. Gdy w progu domu zamiast Małgosi pojawił się jej brat zrozumiałam, że jej "kuferek" zamknął się na wieki. Popełniła samobójstwo ... widocznie zabrakło jej dobrych wspomnień, które trzymałyby ją przy życiu.

Dobre wspomnienia ...

Dzięki Bogu mam ich wiele. Może warto się nimi podzielić... 

***

Pamiętam chwile, gdy jako mała dziewczynka uwielbiałam siedzieć w fartuchu mojej Babci. Gdy chciała odpocząć siadała na małe krzesełko. Jej fartuch zwisał wtedy jak huśtawka. Wskakiwałam do niego, a ciepłe jej dłonie zabezpieczały mnie przed upadkiem. Zawsze wtedy miała różaniec w ręku ... Ona się modliła, a ja bawiłam drewnianymi koralikami ...